Misschien wacht iemand wel op jouw voorbeeld
Ben je veel bezig met wat anderen misschien van je denken? Dan ben je niet de enige.
Misschien twijfel je over wat je aantrekt. Of je wel of niet iets zegt. Of je vroeg naar huis kan gaan. Of je “nee” zegt. Of je een vraag stelt. Ondertussen is je hoofd druk meelfvertrouwent alle mogelijke reacties van anderen en wat ze van je zouden kunnen denken.
Dat kan veel energie kosten.
De bekende tip is vaak: “Trek je toch niets aan van anderen.” Maar zo eenvoudig werkt het meestal niet. Zeker niet als je van nature goed aanvoelt wat er bij anderen speelt. Dat is een mooie eigenschap, maar het kan ook doorslaan. Dan wordt de mening van een ander zo groot in je hoofd, dat er minder ruimte overblijft voor je eigen keuze.
Misschien helpt dit: je hoeft niet altijd te proberen minder bezig te zijn met anderen. Je kan er ook anders naar kijken.
Wat als jij juist het voorbeeld kunt zijn?
Wat als iemand anders zich óók afvraagt of ze wel naar de wc durft te gaan tijdens een stille vergadering? Of zich schaamt voor zijn kledingkeuze. Of eigenlijk eerder naar huis wil om op tijd te gaan slapen. Of geen behoefte heeft om overal een mening over te geven en dus liever stil is. Of “nee” wil zeggen, maar bang is voor de reactie.
Door gewoon jouw eigen keuze te maken, geef je misschien ongemerkt toestemming aan een ander om dat ook te doen.
Niet omdat je perfect bent. Niet omdat je iemand wilt overtuigen. Maar omdat je – min of meer onbewust of ‘per ongeluk’ – laat zien dat het normaal is om:
- je eigen grenzen aan te geven
- je eigen voorkeuren te volgen;
- niet altijd mee te doen;
- soms ongemakkelijk te zijn;
- jezelf niet voortdurend aan te passen.
Veel mensen willen dat eigenlijk ook, maar wachten tot iemand anders het eerst doet. Dat zie je overal: één iemand stelt een vraag die “dom” lijkt, en daarna blijken vijf anderen dezelfde vraag te hebben. Eén iemand zegt “ik ga naar huis”, en ineens durven meer mensen te vertrekken.
Mensen zijn elkaars voorbeeld, of ze dat nu beseffen of niet. Misschien zat iemand anders wel te wachten op het voorbeeld dat jij vandaag gaf, zonder dat je het ooit zult weten.
En zelfs als niemand er iets mee doet, heb jij een keuze gemaakt die bij jou past.
Meestal helpt het om niet te denken: “Wat zullen anderen van mij vinden?”,
maar wel om jezelf af te vragen:
“Wat als mijn keuze juist ruimte of moed geeft aan iemand anders?”
Die gedachte haalt de aandacht weg bij de mogelijke oordelen van anderen en brengt ‘m terug naar iets waar je wél invloed op hebt: jouw eigen gedrag.
En waarschijnlijk wordt je hoofd daar net een stukje rustiger van.
Zelfcoachingvragen:
- Welke keuze stel jij uit omdat je bang bent voor wat anderen misschien denken? En wat als jouw keuze juist iemand anders helpt om ook zichzelf te zijn?
- Waar zou jij vandaag het voorbeeld in kunnen zijn, zonder dat je daar iets extra’s voor hoeft te doen?
